cybercrime.

Aan de balie van bureau Slotlaan staat een man met een wat ingewikkeld verhaal. Hij spreekt over fraude of oplichting en vertelt voor ongeveer 20.000 euro te zijn benadeeld.

"He Marijke, dat is wel een leuke aangifte voor jou, wil jij meekijken met Naas? Zij gaat nu de aangifte opnemen." Naas is hoofdmewerker bij ISO, de afdeling intake, service en ondersteuning van District Oost.

We gaan met zijn drieën naar de ruimte bij de balie waar aangiften kunnen worden opgenomen.

Meneer vertelt zijn verhaal:

Hij heeft een internetwinkel in fotoapparatuur van een duurder merk. Tot twee keer toe heeft hij een forse bestelling ontvangen uit Hong Kong. Bij deze bestellingen heeft hij steeds de klant gevraagd de kopie van diens voor- en achterkant van de creditkaart aan hem te mailen. Pas nadat dit gebeurd is heeft hij de spullen verzonden per koerier. De koerier stuurt hem een rekening waarop onder andere het gewicht van het verzonden pakket staat. De koerier levert het pakketje drie dagen later af en heeft twee keer een afleverbericht met een handtekening voor ontvangst.

Ruim twee maanden na de betaling komt de creditcardmaatschappij bij hem met een claim van de kopers in Hong Kong. Deze zouden de verkoper per mail hebben gemaand omdat zij niet alle spullen hadden ontvangen. In het eerste geval is alleen een filter en in het tweede geval alleen een hoesje voor een lens ontvangen.

Maar de verkoper zegt die mail nooit te hebben ontvangen. En dat is natuurlijk altijd erg lastig te bewijzen. De kopietjes van uitdraaien die de kopers aan de creditcardmaatschappij hebben gestuurd geven niet aan dat zij uit een map "verzonden berichten" komen. Zijn ze wel verstuurd? Zijn er eigenlijk wel twee verschillende kopers of zit er meer achter? Tja en dan is er natuurlijk ook nog het verzendbewijs inclusief gewichtsvermelding. Toch verhaalt de creditcardmaatschappij in het eerste geval het totale bedrag op onze verkoper, in het tweede geval loopt de discussie nog. Schade voor hem? Ongeveer 20.000 euro.

Goed. Is dat een zaak voor de politie? Is het fraude? Kunnen we dit opsporen? Alle vragen komen in het gesprek aan de orde. We hebben het over civiele koopovereenkomsten, het vertrouwen, wat tenslotte de basis is voor verkoop via internet. Ook de wijze waarop rechtshulpverzoeken naar China gaan komt ter sprake.

Uiteindelijk komen we op het volgende: Meneer gaat nog eens de discussie aan met zijn creditcardmaatschappij . We maken een mutatie op van dit verhaal. Meneer ontvangt daarvan een afschrift, zodat hij dat eventueel kan laten zien aan derden.

En opsporen? Natuurlijk is dit cybercrime ten voeten uit. Maar ik denk niet dat er veel kans is dat de kopers ooit aangepakt gaan worden. Tenzij op enig moment blijkt dat dit meer voorkomt. Dat is de klant ook helemaal met ons eens. Als hij na anderhalf uur weggaat bedankt hij ons voor de ontvangst en de uitleg.