Meelopen met het wijkteam Crooswijk

De eerste drie maanden van mijn "Blauwverftraject" loop ik op het politiedistrict Oost mee met alle onderdelen. Dat doe ik in uniform, met op mijn schouder een streep. Dat staat voor aspirant, en zo voel ik mij ook.

Een van de eerste weken heb ik alle wijkteams bezocht. Naast gesprekken op de bureaus ben ik vooral mee gaan werken. In de auto, met de fiets maar vooral veel lopend op straat. Kijken wat er speelt en horen en zien hoe men daar mee om gaat. Zo bezocht ik ook het wijkteam Crooswijk.

In de Rotterdamse wijk Crooswijk staat een klein politiebureautje waarin een wijkteam gevestigd is en tevens een publieksbalie is: buurtbewoners kunnen daar terecht voor het doen van aangifte.

Vanuit het bureau loop je, via een tussendoorgangetje, in een keer de Crooswijkse weg op, een lange winkelstraat in een van de armste wijken van Rotterdam. Geen Flagstores, geen delicatessezaken en geen kledingzaken van de duurdere klasse, nee de Hillegersbergse Bergse Dorpstraatsfeer is hier totaal afwezig. Hier vestigen zich nagelstudio's, vage cafe's en Zeemanachtige zaken. Natuurlijk is hier ook die echte Rotterdamse specialiteit Kapsalon te verkrijgen. Kortom, een goedkoop, vaag en vet aanbod.

In zo'n straat kun je eigenlijk niet meer spreken van winkelend publiek. Het is een sociale verzamelplaats voor jongens van een jaar of zestien, werkloze vaders, groepen moeders met kinderen en JOVO's.

JOVO's zijn jongeren van 18 tot 23 jaar die voor het strafrecht als volwassenen tellen maar voor alle overige bij de aanpak van jongeren betrokken partijen nog als jongere gelden. De JOVO's die de belangstelling van politie, justitie en bestuur genieten hebben meestal geen baan, volgen geen opleiding en hebben vrijwel altijd op zijn minst wat contacten bij Halt achter de rug. Overlastgevende feiten is hun absolute specialisme. Drinken op straat, met zijn allen een beetje zieken en natuurlijk ook gewoon opgroeien op de hoek van de straat.

De krappe flats waar hun familie woont, stammen vaak uit de stadvernieuwingsperiode van de zeventiger jaren. De tijd dat beton en trespa ervoor zorgden dat voor weinig geld heel veel gebouwd en verbouwd kon worden. De bouw is vaak speels, kent hofjes en gangetjes en aan een trappenhuis zitten soms meerdere galerijen vast. De huizen zijn klein, hoewel wel groter dan de woningen uit de vierlagen flats uit 1960.

Speels van toen is inmiddels vooral onveilig. Het gezellige hofje is verworden tot een onoverzichtelijke plek waar 's avonds geen hond meer langs durft. En al die leuke kromme straatjes en galerijen lopen dood. Kranten en plastic zakken hopen zich op in de hoeken. Kelderdeuren zijn dun, hang en sluitwerk is van belabberde kwaliteit. In alle kelders heeft het beton al jaren de pregnante geur van urine en henneprook geabsorbeerd, teneinde die geuren ook heel gestaag weer af te geven.

Trespa is goedkoop, en zo ziet het er ook uit. En beton wordt groen en voelt koud aan. Kortom, wie hier opgroeit heeft eigenlijk maar een keus: naar buiten! En dus gaat men lekker de straat op, slenteren over die Crooswijkse weg. Bijpraten met bekenden, hangen op de hoek van de straat, naar de kroeg of boodschappen doen

Een jonge aspirant gaat de Crooswijkse weg op met een streep op zijn schouder. Die ene streep geeft weinig gezag. De mensen die daar op straat lopen weten precies wat het betekent: oh, die is nog onervaren, die zit nog op school. Er zijn zelfs mensen die trots vertellen: met een streep praat ik niet!

De wijkagente die mij de buurt laat zien voelt zich als een vis in het water in haar buurt. Ze groet iedereen, spreekt mensen aan, informeert naar de stand van zaken en vraagt of bepaalde problemen die men bij de politie heeft gemeld inmiddels verholpen zijn. Ze loopt trots haar rondje, vertelt over de zwakke plekken, sociale problematiek, het benaderen van Marokkaanse moeders etc. etc.

Ik ken deze stad op mijn duimpje, toch moet ik toegeven dat ik hier in Crooswijk de ene onbekende straat na de andere inloop, hier had ik werkelijk nooit iets te zoeken.

Als ik na een kleine anderhalf uur weer terugloop naar het bureau realiseer ik mij dat ik me, ondanks die ene streep en ondanks het feit dat ik hier nog nooit geweest was, toch wel weer helemaal op mijn gemak heb gevoeld. Misschien maakt het wel wat uit dat de jeugd mij, ondanks die ene streep op mijn schouder, toch als een volwaardig politieagent heeft benaderd.

Het is toch wel fijn om oud te zijn.