Voor de zesde keer beëdigd!

In 1989 werd ik beëdigd als gerechtssecretaris. Van het moment zelf weet ik niets meer, de foto is me echter heel dierbaar. Samen met twee raio collega's staan we wat stijf voor de rechtbank. De kleding oogt outdated, onze haren zijn nog jong. (De foto toont ons van achteren, ik vrees dat ook de gezichten schokkend jong zouden ogen).
De eedsformule werd op de rechtbank destijds voorgelezen uit een vrijwel versleten boek waar alle mogelijke eedsformules keurig met de pen in genoteerd stonden. Wij  moesten toen onder meer beloven dat we ons als een braaf en eerlijk rechterlijk ambtenaar zouden gedragen. Voor mij is die foto niet belangrijk vanwege het plechtige moment van de beëdiging, maar omdat het de eerste foto is van ons samen, inmiddels vriendinnen voor het leven.

Een van hen was twee jaar later officier van justitie op de zitting waar ik beëdigd werd als raio-officier, ze vertelde toen dat ik een prima collega was, daar moesten we samen wel om giechelen.

Twee jaar later volgde mijn beëdiging als advocaat. Ik kan me daarvan vooral herinneren dat ik het zo leuk vond dat mijn nieuwe collega's er echt even een plechtigheid van maakten. Iedereen van kantoor was er. Ze kwamen speciaal voor mij even naar het Haagse paleis van justitie. Ik voelde me op dat moment heel welkom.

Weer later de beëdiging tot echte officier van justitie, daar kan ik me niets van herinneren. Wel weet ik nog goed hoe de plechtige installatie was. Mijn familie was gekomen, ook mijn moeder was er bij. Omdat op die zitting ook de honderdste rechter in de Haagse rechtbank werd geïnstalleerd is het woord officier zelfs niet gevallen. Welkom, dat was het enige maar feitelijk ook belangrijkste woord dat aan mij werd besteed. 

Vier jaar later werd ik beëdigd als advocaat generaal, even snel want ik moest dezelfde dag nog een zitting gaan doen. Een kleine kamer achteraf, wat was mijn naam ook alweer? Snel de eedsformule, "dat beloof ik" en hup weer aan het werk. 

Uiteindelijk ben ik zelf wel bij honderden mensen officier van justitie geweest op een beeidigings/installatiezitting. Soms en petit committee op de kamer van de rechtbankpresident, dan weer twee zittingen op een vrijdagmiddag, achter elkaar, gevuld met advocaten. Ik heb daar altijd wel getracht bij de te beedigen personen het gevoel "Welkom" achter te laten. Maar ook daar ging het wel eens wat terloops, snel snel voor de eerste zitting alle formaliteiten op orde.

En toen mocht ik zelf weer, deze week. Voor de zesde keer beëdigd, nu als politieagent.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik van te voren niet zo goed wist wat ik er van moest vinden. Na ruim tien maanden bij de politie een echte plechtige beëdiging in de Laurenskerk.
Na afloop kijk ik er toch wel met veel plezier op terug.  Het geheel was strak georganiseerd, we hebben vooraf nog geoefend hoe we moesten staan en waar we gingen zitten.   
Het zag er uiteindelijk ook wel heel mooi uit. Ruim zestig mensen geheel in officieel tenue, opgesteld in vier rijen in de plechtige kerk. Een praatje van de nieuwe korpschef en daarna allemaal een voor een de eed of de belofte afleggen.  Uiteindelijk was er ook voor iedereen een mooie bos bloemen en dat maakte het plaatje wel weer helemaal af.
Voor mijn man was het voor het eerst dat hij zoveel feestelijke tenues, zoveel "goud" bij elkaar zag. Een sjiek inkijkje in mijn wereld.