Blekersveld

De meldkamer Rotterdam Rijnmond meldt zich via de porto, we worden opgeroepen:

“Rijnmond 601. Er ligt een man in de gang van zijn eengezinswoning. Hij is gevallen. De ambulance is ter plekke maar men komt de woning niet in. Kunnen jullie assisteren?”

“Onderweg!”

Wij laden de "ram" in en zijn snel ter plaatse. De deur zit op drie sloten en op de ketting. De deur wordt opengeramd en het ruitje naast de voordeur wordt ingetikt om de ketting opzij te schuiven. Totdat we binnen zijn hebben we contact met de bewoner via de brievenbus Meneer ligt op zijn buik onder aan de trap in het halletje en is gelukkig goed aanspreekbaar.

Hij is in de nacht onwel geworden op weg naar het toilet en heeft vanaf een uur of vijf op de vloer en tegen de muur geklopt in de hoop op hulp.

De buurman staat ook voor het huis. Hij heeft 112 gebeld want hij hoorde steeds getik. Hij heeft zich snel aangekleed en is gaan kijken. Deze buurman is 89 en zit vol verhalen. Hij heeft namelijk zelf zo'n 40 jaar bij de politie gewerkt en geniet nu al weer zo'n dertig jaar van zijn pensioen. Hij werkte eerst bij de rivierpolitie, in 1953 heeft hij nog geholpen bij de watersnoodramp.

Het was zwaar werk bij de rivierpolitie, onder andere door de vele doden waar ze mee werden geconfronteerd. Als ik wat verbaasd vraag waar al die doden dan vandaan kwamen vertelt hij over de vele ongelukken die gebeurden in de haven voor de arbeidsinspectie serieus aan de slag ging. Hij vertelt over zijn contacten met commissaris Jan Blaauw (hij mocht Jan zeggen!) en over de zaak die hem altijd is bijgebleven: De moord op het Blekersveld.

In die zaak heeft hij nog getuigen verhoord. Het was echt een heftige zaak hoor! Zelfs de patholoog anatoom was erg van onder de indruk van de ernst van het gebruikte geweld. Als ik hem aanvul en zeg: "Oh ja, dat was doctor Zeldenrust toch?" stijg ik zichtbaar in zijn achting.

Hij is erg geïnteresseerd in het werk van de politieman in deze tijd en vraagt werkelijk honderduit.

Hoe ervaar ik het geweld tegen politiemensen, wat vind ik van het verminderde respect voor het werk? Hoe is het om als vrouw bij de politie te werken? Hij weet nog goed dat de eerste politievrouw kwam.

Ik durf hem eigenlijk niet te vertellen dat ik geen veertig jaar maar nog maar veertig dagen bij de politie werk....

Inmiddels is de bewoner al overgebracht naar de ambulance waar een eerste onderzoek plaats vindt. Daarna arriveert er een scootmobiel met daarop een gewaarschuwde vriendin met de sleutel (iets te laat, maar met die ketting op de deur waren we toch niet binnengekomen).

De buurman gaat terug naar zijn eigen huis, we vegen het glas op, stofzuigen de gang, wachten op de slotenmaker en spreken met de inmiddels ook gearriveerde zoon van de bewoner. Als we zeker weten dat alles weer in vertrouwde handen is vertrekken we. De hele klus duurde al met al zo’n veertig minuten.

Buurman zwaait ons vriendelijk na.

Pas als ik weer terug op het bureau ben merk ik dat dit voorval veel indruk op me heeft gemaakt. Werkelijk alle aspecten van het werk op straat ben ik tegengekomen. De spanning van het onverwachte: wie tref je aan en hoe is de toestand van de bewoner?

De hulpverlening door de politie, die alles omvat van deur openmaken tot medicijnen zoeken tot familie waarschuwen en pas weggaan als het echt weer vertrouwd aanvoelt.

En dan natuurlijk het gesprek met de gepensioneerde politieagent. Hij zette mij met al zijn vragen sterk aan het denken over veranderingen en diversiteit. Hij benoemde ook de effecten van een daadwerkelijk handhavende overheid: minder doden door arbeidsongevallen, wat een vooruitgang!

En met zijn verwijzing naar de dubbele moord op tabakswinkelier Barbara van der Hoff en haar zoontje Marcel trok hij, zonder dit te kunnen weten, voor mij ook een lijn tussen mijn vroegere werk als informatieofficier en nu. Ruim veertig jaar na deze afschuwelijke moord kwamen er bij de criminele inlichtingendienst nog wel eens tips of verhalen over deze zaak binnen. Het toont voor mij wel aan dat bepaalde gebeurtenissen in ons collectieve geheugen blijven. Dit soort zaken heeft blijvende impact. Je zal het als politieman maar meemaken.